چیزی ندارم که درموردش حرف بزنم، پس بهونه‌ی خوبیه برا ناشناس‌گذاشتن.

نذاشتم مودَم خیلی تغییر کنه این چند وقته و می‌شه یه موفقیت درنظرش گرفت، هرچند یه دو ساعت دیگه امکانش هست که این اتفاق بیفته و باید زورم‌رو بزنم که جلوش‌رو بگیرم؛ حتی اگر تونستم، یه ساعت بعدشم برق می‌ره و باید دوباره جلوش‌رو بگیرم. چند روزیه دارم چندتا مانهوای دخترونه می‌خونم :/ به‌نظرم واسه قطعی برق امروزم همین کارو کنم مناسبه.

شنیدن خبر این‌که از هفته‌ی دیگه افت دما و فلان و این حرفا رو داریم، واسم خوشحال‌کننده بود، واقعا خیلی خیلی خیلی خیلی مشتاق پاییزم.

صبح می‌خواستم یه کتاب گوش بدم و از چیزای عنگیزشی هم خسته شده بودم، خیلی رندوم «سگ باهوش را بکش» رو انتخاب کردم و چهار فصل اول‌رو گوش دادم؛ این‌طوریام نیست که دلم نخواد ادامه‌ش بدم.

امم... سرمو می‌چرخونم سمت صدایی که از بیرون پنجره توجه‌ام‌رو جلب می‌کنه؛ یکی از بچه‌های همسایه تو این تاریکی نسبی، رو سقف یکی از خونه‌ها داره بازی می‌کنه. عجب! اون منو نمی‌بینه، اما من از همین‌جا دارم اون نقطه‌ای که ایستاده‌رو حس می‌کنم؛ دقیقا جایی که باد سبک به صورتت می‌خوره. دلم می‌خواست اینو که دارم می‌نویسم، احساسم یکم طبیعی‌تر شه؛ مثلا با کمک پنکه و به‌لطف وصل شدن برق، اما این اتفاق هنوز نیفتاده و انگار نمی‌خوان از همون دو دقیقه‌ی باقی‌مونده هم بگذرن. هرچند اینو که دارم پست می‌کنم، سه دقیقه هم گذشته و ساعت ۱۹:۰۱ شده؛ انگار چند دقیقه بیشترتر هم باید صبر کنم.

۱- نه به بربری!

۲- نوشتن پیرنگ رمان

۳- حداقل ۳۰ دقیقه گوش دادن کتاب صوتی

۴- زنده موندن تو قطعی برق پیش رو

۵- چیزی که قراره یکم دیگه پیش بیاد، نباید روی مود فعلی‌ام تاثیری بذاره.

شاید کم و مسخره باشن، ولی زیادم هست.

دیروز تو تلگرام دیدم یه چنل سریال بی‌ال دارم؛ قبلا مثل این می‌موند که یه گنج مخفی داشته باشم، ولی الان هیچ حسی ندارم و اول صبحی گرفتم لفت دادم. خوشحالم که برگشتم به حالت عادی خودم.

متوجه شدم صبح‌ها بیشتر از هر زمان روز، انگیزه دارم؛ پس هر کاری بخوام بکنم باید بندازمش صبح.

همچنان قصد لاغری ندارم ولی حداقلش تصمیم گرفتم اون چیزی که چاقم می‌کرد، بندازم دور. شاید یه‌روز شبیه آدم شدم، اون‌موقع حتما از ظاهرم سواستفاده می‌کنم. :/ حتما انجامش می‌دم. :/ حتما حتما انجامش می‌دم. :/ حتما حتما حتما انجامش می‌دم. :/

روز بخیر.

دل‌بسته‌ام به این دیار و این خانه و خاک. از هر کوچه‌ای رد می‌شوم، خاطره‌ها برایم زنده می‌شوند؛ چه شکلات‌هایی که از پیرمردهای سرزنده و پرانرژی (!) محل نگرفته‌ام.

می‌گویند «تو لایق بیشتر از این‌هایی، پس چرا نمی‌روی؟» مگر می‌شود؟ درخت هرچقدر هم که قد گرفته باشد، از ریشه که کنده شد، خشک می‌شود. هر کسی و هر چیزی جایی دارد، جای من هم این‌جاست. فکر می‌کنند درنهایت از ماندن، پشیمان می‌شوم؛ درست است که از خیلی چیزها پشیمانم، اما تابه‌حال حتی فکر رفتن هم به سرم نزده. من به این‌جا نیاز دارم و این‌جا هم به من؛ «وَ اللهُ جَعَلَ لَکُم مِن بُیوتِکُم سَکَنّا».

*حقیقتا از اون‌جایی که تیر خوردم، نمی‌تونم بیشتر از این ادامه‌ش بدم.