The only heaven I'll be sent to, Is when I'm alone with you.

اما این‌طوری نمی‌تونم خوب منظورم‌رو برسونم، بذار مثال بزنم؛ یه هنرمند با یه سفارش، و دو سال زمان برای تحویل دادنش. یک سالش‌رو صرف اون کار کرده، اما دقیقا وسط راه، خبر می‌رسه شخصی که اون سفارش‌رو داده بود، مرده و دیگه کسی هم نیست که تحویلش بگیره؛ و اون مونده که چیکار کنه؟ کاملش کنه یا رهاش کنه؟ اگر ادامه‌ش بده، درسته که برای هیچ، اما باز هم یه اثر رو تکمیل کرده و اگر بیخیال شه، حداقل یک سال زمانش‌رو هدر نداده.

بگذریم. دلم می‌خواد بنویسم، اما چی؟ روزام جوریه که صرفا همون چیزایی که قبلا نوشتم، تکرار می‌شن.

جدیدا زمان خوابم‌رو درست کرده بودم، اما امشب‌رو نتونستم بخوابم. این خوب نیست، هرچند بقیه‌ش داره خوب پیش می‌ره؛ ولی اصلا مگه مهمه؟ به چه دردی می‌خوره حالا؟

یه‌چیزیم دو سه روزه فهمیدم، وقتی این‌طوری سرگرمم، دیگه پرخوری نمی‌کنم؛ فکر کنم یه ۴۰ روزی می‌شد که تصمیم گرفته بودم بیخیال آدم شدن بشم و جاش گاوبودن‌رو انتخاب کنم. ولی خب، یه هفته‌ست برگشتم به روال رژیم و این چرت‌وپرتا؛ هرچند هنوزم نتونستم دلیلی واسش پیدا کنم، ولی نمی‌دونم چرا بازم دارم انجامش می‌دم.

فکر کنم امروزفردا دیگه شماره‌م تو تل از بن دربیاد... خب وقتی مودی هستی و زرت‌و‌زرت دیلیت می‌کنی، همین می‌شه. خب هیچ کسی‌رو ندارم که بخوام تلگرام بهش پیام بدم، پس فرقی هم نداره؛ البته یه نفر هست، ولی جای دیگه‌ای دارمش.

بااین‌حال دوست دارم یکم اخبارو بخونم ببینم چی گذشته تو این یه هفته.

یه سری به گشت‌وگذار زدم؛ بعد وصل شدن اینترنت، اینجارو انگار مه گرفته، ولی بازم دوستش دارم. حداقل خوشحال‌کننده‌ست که می‌بینم بعضی از اون آدمای قبل، هنوزم اینجا می‌نویسن...‌ هرچند که خیلی کم شدن.

فکر کنم آخرای اسفند بود، همون موقع که گذرمم به اینجا افتاد. اون موقعا شاید دوستای زیادی داشتم و الان، تقریبا هیچی. بگذریم، همون زمان بود که با اون شخص آشنا شدم، هرچند همین که یه نگاه به خودم بندازم، کافی بود که برم و فراموشش کنم، ولی همین امروز صبح، خوابشم دیدم؛ به‌هرحال یه خواب بوده و خواب هم می‌مونه.

دیگه چی...

به‌نظر می‌رسه جلوتر جام جهانیه... فکر کنم این اولین باریه که هیچ رغبتی برای تماشا کردن ندارم.

روزا زود می‌گذرن، همین رضایت‌بخشه. به‌نظر می‌رسه دوباره قراره با IBD سروکله بزنم، ولی خب، خیلی راحت بهش عادت کردم.

دلم می‌خواد زیاد بنویسم، ولی بیشتر از این یادم نمیاد.

هدف و زندگی و...رو هم که ولش!

دیگه اخبارو هم دنبال نمی‌کنم.

دلم می‌خواد تا می‌تونم فقط وقت تلف کنم؛ می‌شه گفت فکر نکردن و انجام ندادن، قطعا بهتر از فکر کردن و انجام ندادنه. از اون مسیر درست، انگار منحرف شدم؛ ولی این آرامش ساختگی، چندان بد هم نیست.

از پیامدهای قطع ارتباط:

جدی‌جدی تو یه روز پرید رو ۴۲ درجه... یه‌لحظه رفتم بیرون نفس بکشم، انگار آتیش از تو دماغم می‌رفت داخل و می‌سوزوند.